-
Notifications
You must be signed in to change notification settings - Fork 0
Expand file tree
/
Copy pathcreature.html
More file actions
568 lines (484 loc) · 67.4 KB
/
creature.html
File metadata and controls
568 lines (484 loc) · 67.4 KB
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154
155
156
157
158
159
160
161
162
163
164
165
166
167
168
169
170
171
172
173
174
175
176
177
178
179
180
181
182
183
184
185
186
187
188
189
190
191
192
193
194
195
196
197
198
199
200
201
202
203
204
205
206
207
208
209
210
211
212
213
214
215
216
217
218
219
220
221
222
223
224
225
226
227
228
229
230
231
232
233
234
235
236
237
238
239
240
241
242
243
244
245
246
247
248
249
250
251
252
253
254
255
256
257
258
259
260
261
262
263
264
265
266
267
268
269
270
271
272
273
274
275
276
277
278
279
280
281
282
283
284
285
286
287
288
289
290
291
292
293
294
295
296
297
298
299
300
301
302
303
304
305
306
307
308
309
310
311
312
313
314
315
316
317
318
319
320
321
322
323
324
325
326
327
328
329
330
331
332
333
334
335
336
337
338
339
340
341
342
343
344
345
346
347
348
349
350
351
352
353
354
355
356
357
358
359
360
361
362
363
364
365
366
367
368
369
370
371
372
373
374
375
376
377
378
379
380
381
382
383
384
385
386
387
388
389
390
391
392
393
394
395
396
397
398
399
400
401
402
403
404
405
406
407
408
409
410
411
412
413
414
415
416
417
418
419
420
421
422
423
424
425
426
427
428
429
430
431
432
433
434
435
436
437
438
439
440
441
442
443
444
445
446
447
448
449
450
451
452
453
454
455
456
457
458
459
460
461
462
463
464
465
466
467
468
469
470
471
472
473
474
475
476
477
478
479
480
481
482
483
484
485
486
487
488
489
490
491
492
493
494
495
496
497
498
499
500
501
502
503
504
505
506
507
508
509
510
511
512
513
514
515
516
517
518
519
520
521
522
523
524
525
526
527
528
529
530
531
532
533
534
535
536
537
538
539
540
541
542
543
544
545
546
547
548
549
550
551
552
553
554
555
556
557
558
559
560
561
562
563
564
565
566
567
568
<!DOCTYPE html>
<html lang="el">
<head>
<meta charset="UTF-8">
<meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0">
<title>Το Πλάσμα από το Νησί Jekyll</title>
<style>
@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=GFS+Didot&family=Noto+Serif:ital,wght@0,400;0,700;1,400&display=swap');
* { margin: 0; padding: 0; box-sizing: border-box; }
body {
font-family: 'Noto Serif', 'Georgia', serif;
background: #faf8f5;
color: #2c2c2c;
line-height: 1.85;
font-size: 18px;
}
.book-container {
max-width: 720px;
margin: 0 auto;
padding: 40px 30px;
}
/* Title page */
.title-page {
text-align: center;
padding: 80px 0 60px;
border-bottom: 2px solid #c9a96e;
margin-bottom: 50px;
}
.book-title {
font-size: 2.8em;
font-weight: 700;
color: #1a1a1a;
letter-spacing: 3px;
margin-bottom: 20px;
text-transform: uppercase;
}
.book-subtitle {
font-size: 1.2em;
color: #666;
font-style: italic;
margin-bottom: 30px;
}
.book-author {
font-size: 1.1em;
color: #555;
margin-bottom: 5px;
}
.book-author-name {
font-size: 1.4em;
color: #333;
font-weight: 700;
}
/* Copyright */
.copyright {
text-align: center;
font-size: 0.85em;
color: #888;
padding: 30px 0;
border-bottom: 1px solid #e0d8cc;
margin-bottom: 50px;
}
.copyright p {
margin-bottom: 10px;
}
/* Table of Contents */
.toc {
padding: 40px 0;
border-bottom: 2px solid #c9a96e;
margin-bottom: 60px;
}
.toc h2 {
text-align: center;
font-size: 1.6em;
color: #333;
margin-bottom: 30px;
letter-spacing: 2px;
}
.toc ul {
list-style: none;
padding: 0;
}
.toc li {
padding: 8px 0;
border-bottom: 1px dotted #ddd;
font-size: 0.95em;
color: #555;
}
.toc li a {
color: #555;
text-decoration: none;
transition: color 0.2s;
}
.toc li a:hover {
color: #c9a96e;
}
/* Chapters */
.chapter {
margin-bottom: 70px;
page-break-before: always;
}
.chapter-title {
font-size: 1.8em;
color: #1a1a1a;
text-align: center;
margin-bottom: 40px;
padding: 30px 0;
border-top: 2px solid #c9a96e;
border-bottom: 1px solid #e0d8cc;
letter-spacing: 1px;
}
/* Section headers (I, II, III, etc.) */
.section-header {
font-size: 1.15em;
font-weight: 700;
color: #444;
text-align: center;
margin: 45px 0 25px;
letter-spacing: 2px;
text-transform: uppercase;
}
/* Paragraphs */
.chapter p {
margin-bottom: 18px;
text-align: justify;
hyphens: auto;
-webkit-hyphens: auto;
}
/* Emphasis for short standalone lines */
.emphasis-line {
text-align: center;
font-style: italic;
color: #555;
margin: 30px 0;
font-size: 1.05em;
}
/* Theme toggle button */
.theme-toggle {
position: fixed;
top: 20px;
right: 20px;
z-index: 1000;
background: #c9a96e;
color: #fff;
border: none;
border-radius: 50%;
width: 48px;
height: 48px;
font-size: 22px;
cursor: pointer;
box-shadow: 0 2px 10px rgba(0,0,0,0.15);
transition: all 0.3s ease;
display: flex;
align-items: center;
justify-content: center;
}
.theme-toggle:hover {
transform: scale(1.1);
box-shadow: 0 4px 15px rgba(0,0,0,0.25);
}
/* Dark theme */
body.dark {
background: #1a1a2e;
color: #d4d4d4;
}
body.dark .title-page {
border-bottom-color: #c9a96e;
}
body.dark .book-title {
color: #e8e8e8;
}
body.dark .book-subtitle {
color: #a0a0a0;
}
body.dark .book-author {
color: #999;
}
body.dark .book-author-name {
color: #ccc;
}
body.dark .copyright {
color: #777;
border-bottom-color: #333;
}
body.dark .toc {
border-bottom-color: #c9a96e;
}
body.dark .toc h2 {
color: #ddd;
}
body.dark .toc li {
color: #aaa;
border-bottom-color: #333;
}
body.dark .toc li a {
color: #aaa;
}
body.dark .toc li a:hover {
color: #c9a96e;
}
body.dark .chapter-title {
color: #e8e8e8;
border-top-color: #c9a96e;
border-bottom-color: #333;
}
body.dark .section-header {
color: #bbb;
}
body.dark .emphasis-line {
color: #999;
}
body.dark .theme-toggle {
background: #2a2a4a;
box-shadow: 0 2px 10px rgba(0,0,0,0.4);
}
/* Smooth transitions */
body, .book-title, .book-subtitle, .book-author, .book-author-name,
.copyright, .toc h2, .toc li, .toc li a, .chapter-title,
.section-header, .emphasis-line, .chapter p, .theme-toggle,
.title-page, .toc {
transition: background-color 0.4s ease, color 0.4s ease, border-color 0.4s ease;
}
/* Print styles */
@media print {
body { background: white !important; color: black !important; font-size: 12pt; }
.book-container { max-width: 100%; padding: 0; }
.chapter { page-break-before: always; }
.theme-toggle { display: none; }
}
/* Mobile */
@media (max-width: 600px) {
body { font-size: 16px; }
.book-container { padding: 20px 15px; }
.book-title { font-size: 2em; }
.chapter-title { font-size: 1.4em; }
.theme-toggle { top: 10px; right: 10px; width: 40px; height: 40px; font-size: 18px; }
}
</style>
</head>
<body>
<button class="theme-toggle" onclick="toggleTheme()" title="Εναλλαγή θέματος">☾</button>
<div class="book-container">
<div class="title-page">
<h1 class="book-title">ΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΖΕΚΙΛ</h1>
<p class="book-subtitle">Η Απόλυτη Ιστορία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας</p>
<p class="book-author">από</p>
<p class="book-author-name">G. Edward Griffin</p>
</div>
<div class="copyright">
<p>Copyright © 1994, 1995, 1998, 2002, 2010 by G. Edward Griffin</p>
<p>Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος.</p>
<p>Ελληνική Μετάφραση — Κεφάλαια 1-6</p>
</div>
<div class="toc">
<h2>Περιεχόμενα</h2>
<ul>
<li><a href="#preface">Πρόλογος</a></li>
<li><a href="#intro">Εισαγωγή</a></li>
<li><a href="#ch1">Κεφάλαιο 1: Η Εκδρομή στο Νησί Jekyll</a></li>
<li><a href="#ch2">Κεφάλαιο 2: Το Παιχνίδι Λέγεται Διάσωση</a></li>
<li><a href="#ch3">Κεφάλαιο 3: Προστάτες του Κοινού</a></li>
<li><a href="#ch4">Κεφάλαιο 4: Το Σπίτι της Αγάπης — Το Δάνειο</a></li>
<li><a href="#ch5">Κεφάλαιο 5: Κοντότερα στην Καρδιακή Επιθυμία</a></li>
<li><a href="#ch6">Κεφάλαιο 6: Οικοδομώντας τη Νέα Παγκόσμια Τάξη</a></li>
</ul>
</div>
<!-- PREFACE -->
<div class="chapter" id="preface">
<h2 class="chapter-title">ΠΡΟΛΟΓΟΣ</h2>
<p>Χρειάζεται ο κόσμος πραγματικά ένα άλλο βιβλίο για το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας;</p>
<p>Παλεύω με αυτό το ερώτημα για αρκετά χρόνια. Η βιβλιοθήκη μου αποτελεί σιωπηλή μαρτυρία του γεγονότος ότι δεν έλειψαν συγγραφείς πρόθυμοι να μπουν στο σκοτεινό δάσος για να παλέψουν με τον κακό δράκο. Αλλά, ως επί το πλείστον, τα βιβλία τους αγνοήθηκαν από το κυρίαρχο ρεύμα, και το γιγαντιαίο θηρίο παραμένει αλώβητο στη φωλιά του.</p>
<p>Ωστόσο, η ιδέα με στοίχειωνε. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα που έχουν βαδίσει ποτέ στη γη μας. Επιπλέον, καθώς οι έρευνές μου με έφερναν σε επαφή με όλο και περισσότερα σκληρά δεδομένα, κατάλαβα ότι διερευνούσα ένα από τα μεγαλύτερα «ποιος το έκανε» της ιστορίας. Και, για να κάνω τα πράγματα χειρότερα, ανακάλυψα ποιος το έκανε.</p>
<p>Κάποιος πρέπει να φτάσει αυτή την ιστορία στο κοινό. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι το κοινό δεν θέλει να την ακούσει.</p>
<p>Υπάρχουν επτά διακριτά νήματα που υφαίνονται σε όλο το ύφασμα αυτής της μελέτης. Αντιπροσωπεύουν τους λόγους για την κατάργηση του Συστήματος Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας θα πρέπει να καταργηθεί για τους εξής λόγους:</p>
<p>• Δεν είναι ικανό να επιτύχει τους δηλωμένους στόχους του. (Κεφάλαιο 1.)</p>
<p>• Είναι ένα καρτέλ που δρα ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. (Κεφάλαιο 3.)</p>
<p>• Είναι το ύψιστο όργανο τοκογλυφίας. (Κεφάλαιο 10.)</p>
<p>• Δημιουργεί τον πιο άδικο φόρο μας. (Κεφάλαιο 10.)</p>
<p>• Ενθαρρύνει τον πόλεμο. (Κεφάλαιο 14.)</p>
<p>• Αποσταθεροποιεί την οικονομία. (Κεφάλαιο 23.)</p>
<p>• Είναι ένα όργανο ολοκληρωτισμού. (Κεφάλαια 5 και 26.)</p>
<p>Αυτή είναι μια ιστορία για απεριόριστα χρήματα και κρυφή παγκόσμια εξουσία. Τα καλά νέα είναι ότι είναι τόσο συναρπαστική όσο οποιοδήποτε έργο μυθοπλασίας, και αυτό, εμπιστεύομαι, θα προσθέσει τόσο ευχαρίστηση όσο και ενθουσιασμό στη διαδικασία μάθησης.</p>
<p class="emphasis-line">Τα κακά νέα είναι ότι κάθε λεπτομέρεια από αυτά που ακολουθούν είναι αληθινή.</p>
<p>G. Edward Griffin</p>
</div>
<!-- INTRODUCTION -->
<div class="chapter" id="intro">
<h2 class="chapter-title">ΕΙΣΑΓΩΓΗ</h2>
<p>Η ακόλουθη ανταλλαγή δημοσιεύτηκε στο βρετανικό περιοδικό χιούμορ <em>Punch</em>, στις 3 Απριλίου 1957. Επανεκτυπώνεται εδώ ως κατάλληλη εισαγωγή και ως πνευματική άσκηση για να θερμάνει το μυαλό για το υλικό που περιέχεται σε αυτό το βιβλίο.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Για τι σκοπό υπάρχουν οι τράπεζες;<br>
<strong>Α:</strong> Για να κάνουν χρήματα.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Για τους πελάτες;<br>
<strong>Α:</strong> Για τις τράπεζες.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Γιατί η διαφήμιση των τραπεζών δεν το αναφέρει αυτό;<br>
<strong>Α:</strong> Δεν θα ήταν κόσμιο. Αλλά αναφέρεται έμμεσα στις αναφορές για αποθεματικά 249.000.000 δολαρίων ή περίπου. Αυτά είναι τα χρήματα που έχουν κάνει.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Από τους πελάτες;<br>
<strong>Α:</strong> Υποθέτω.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Αναφέρουν επίσης Ενεργητικό 500.000.000 δολαρίων. Έχουν κάνει και αυτά;<br>
<strong>Α:</strong> Όχι ακριβώς. Αυτά είναι τα χρήματα που χρησιμοποιούν για να κάνουν χρήματα.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Καταλαβαίνω. Και τα κρατούν σε ένα χρηματοκιβώτιο κάπου;<br>
<strong>Α:</strong> Καθόλου. Τα δανείζουν στους πελάτες.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Τότε δεν τα έχουν;<br>
<strong>Α:</strong> Όχι.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Τότε πώς είναι Ενεργητικό;<br>
<strong>Α:</strong> Υποστηρίζουν ότι θα ήταν αν τα έπαιρναν πίσω.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Αλλά πρέπει να έχουν κάποια χρήματα σε χρηματοκιβώτιο κάπου;<br>
<strong>Α:</strong> Ναι, συνήθως 500.000.000 δολάρια ή περίπου. Αυτό ονομάζεται Παθητικό.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Αλλά αν τα έχουν, πώς μπορεί να είναι υπεύθυνοι γι' αυτά;<br>
<strong>Α:</strong> Επειδή δεν είναι δικά τους.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Τότε γιατί τα έχουν;<br>
<strong>Α:</strong> Τους τα έχουν δανείσει οι πελάτες.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Και τι κάνουν οι τράπεζες με αυτά;<br>
<strong>Α:</strong> Τα δανείζουν σε άλλους πελάτες.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Τότε το Ενεργητικό και το Παθητικό πρέπει να είναι το ίδιο πράγμα;<br>
<strong>Α:</strong> Δεν μπορείτε να πείτε πραγματικά αυτό.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Αλλά μόλις το είπατε. Τα ίδια 100 δολάρια, έτσι; Τότε ακυρώνεται. Σημαίνει ότι οι τράπεζες δεν έχουν στην πραγματικότητα καθόλου χρήματα;<br>
<strong>Α:</strong> Θεωρητικά...</p>
<p><strong>Ε:</strong> Ξεχάστε το θεωρητικά. Τι γίνεται αν όλοι ήθελαν τα χρήματά τους ταυτόχρονα;<br>
<strong>Α:</strong> Είναι η θεωρία της τραπεζικής πρακτικής ότι δεν θα το ήθελαν ποτέ.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Λοιπόν, αν δεν υπάρχει τίποτα άλλο που νομίζετε ότι μπορείτε να μου πείτε...<br>
<strong>Α:</strong> Ακριβώς. Τώρα μπορείτε να πάτε να ανοίξετε έναν τραπεζικό λογαριασμό.</p>
<p><strong>Ε:</strong> Ακόμα μία τελευταία ερώτηση.<br>
<strong>Α:</strong> Βεβαίως.</p>
<p class="emphasis-line">Ε: Δεν θα ήταν καλύτερο να πάω να ανοίξω μια τράπεζα;</p>
</div>
<!-- CHAPTER 1 -->
<div class="chapter" id="ch1">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ<br>Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΖΕΚΙΛ</h2>
<p class="emphasis-line">Η μυστική συνάντηση στο νησί Jekyll της Τζόρτζια κατά την οποία συνελήφθη η ιδέα για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα· η γέννηση ενός τραπεζικού καρτέλ για να προστατεύσει τα μέλη του από τον ανταγωνισμό· η στρατηγική για το πώς να πείσουν το Κογκρέσο και το κοινό ότι αυτό το καρτέλ ήταν φορέας της αμερικανικής κυβέρνησης.</p>
<p>Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Νιου Τζέρσεϊ ήταν πικρά κρύος εκείνη τη νύχτα. Στροβιλίδια της πρώτης χιονιάς της χρονιάς στριφογύριζαν γύρω από τα φανάρια. Ο ανεμος του Νοέμβρη κροτάλιζε τα τέγη πάνω από την αποβάθρα και γέμιζε τους κόλπους του τοίχου με ένα μακρύ, πένθιμο ήχο.</p>
<p>Πλησίαζε η δέκα το βράδυ, και ο σταθμός ήταν σχεδόν άδειος εκτός από μερικούς επιβάτες που έτρεχαν να επιβιβαστούν στο τελευταίο νοτιόδρομο τρένο της ημέρας. Ο σιδηροδρομικός εξοπλισμός ήταν τυπικός για εκείνη τη χρονιά του 1910, κυρίως βαγόνια με καθίσματα που μετατρέπονταν σε κουκέτες με στενά πάνω και κάτω στρώματα. Ένα βαγόνι εστιατόριο τοποθετήθηκε ανάμεσα στις ενότητες ως ένα λεπτό εμπόδιο μεταξύ των δύο κατηγοριών ταξιδιωτών.</p>
<p>Στη βιασύνη τους να επιβιβαστούν στο τρένο και να ξεφύγουν από το κρύο, λίγοι επιβάτες παρατήρησαν τη δραστηριότητα στο απόμερο άκρο της αποβάθρας. Σε μια πύλη που σπάνια χρησιμοποιούνταν εκείνη την ώρα της νύχτας υπήρχε ένα εντυπωσιακό θέαμα. Χωμένο στο τελικό εμπόδιο ήταν ένα μακρύ βαγόνι που έκανε τους λίγους που το είδαν να σταματήσουν και να κοιτάξουν. Η στιλπνή μαύρη βαφή του τονιζόταν από γυαλιστερές μπρούτζινες χειρολαβές και διακοσμήσεις. Τα στόρια ήταν κατεβασμένα, αλλά μέσα από την ανοιχτή πόρτα, κάποιος μπορούσε να δει επένδυση από μαόνι, βελούδινες κουρτίνες, πολυθρόνες και ένα καλοστρωμένο μπαρ. Θαλαμηπόλοι με λευκά σερβιτόρικα παλτά ασχολούνταν με τις συνηθισμένες δουλειές τους. Και υπήρχε η διακριτή ευωδία ακριβών πούρων. Στο κέντρο κάθε πλευράς υπήρχε μια μικρή πλάκα με μόνο μια λέξη: <strong>ALDRICH</strong>.</p>
<p>Το όνομα Nelson Aldrich, γερουσιαστή από τη Rhode Island, ήταν γνωστό ακόμα και στο Νιου Τζέρσεϊ. Μέχρι το 1910, ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους στην Ουάσιγκτον. Ο Aldrich ήταν πολύ περισσότερα από ένας γερουσιαστής. Θεωρούνταν ο πολιτικός εκπρόσωπος της μεγάλης επιχείρησης. Ως επενδυτικός συνεργάτης του J.P. Morgan, είχε εκτενείς συμμετοχές σε τραπεζικές, βιομηχανικές και κοινωφελείς επιχειρήσεις. Ο γαμπρός του ήταν ο John D. Rockefeller, Jr. Εξήντα χρόνια αργότερα, ο εγγονός του, Nelson Aldrich Rockefeller, θα γινόταν Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.</p>
<p>Ενώ ο Aldrich αναγνωριζόταν εύκολα από τους περισσότερους ταξιδιώτες που τον είδαν, τα άλλα πρόσωπα δεν ήταν γνωστά. Αυτοί οι ξένοι είχαν λάβει εντολή να φτάνουν χωριστά, να αποφύγουν τους δημοσιογράφους, και, αν συναντιούνταν μέσα στον σταθμό, να προσποιηθούν ότι δεν γνωρίζονταν. Μετά την επιβίβαση στο τρένο, τους είχαν πει να χρησιμοποιούν μόνο μικρά ονόματα για να μην αποκαλύπτουν ταυτότητες.</p>
<p>Και έτσι, καθώς οι επιβάτες αποκοιμούνταν στον ρυθμικό κρότο των χαλύβδινων τροχών πάνω στις ράγες, ελάχιστα ονειρεύονταν ότι, μέσα στο βαγόνι στο τέλος του τρένου τους, ταξίδευαν έξι άνδρες που εκπροσωπούσαν κατά εκτίμηση το ένα τέταρτο του συνολικού πλούτου ολόκληρου του κόσμου. Αυτή ήταν η λίστα του βαγονιού Aldrich εκείνη τη νύχτα:</p>
<p>Nelson W. Aldrich, ρεπουμπλικανικός «μαστίγιο» στη Γερουσία, Πρόεδρος της Εθνικής Νομισματικής Επιτροπής, επιχειρηματικός συνεργάτης του J.P. Morgan, πεθερός του John D. Rockefeller, Jr.·</p>
<p>Abraham Piatt Andrew, Υφυπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ·</p>
<p>Frank A. Vanderlip, πρόεδρος της National City Bank of New York, που εκπροσωπούσε τον William Rockefeller και τον διεθνή επενδυτικό τραπεζικό οίκο Kuhn, Loeb & Company·</p>
<p>Henry P. Davison, ανώτερος εταίρος της J.P. Morgan Company·</p>
<p>Benjamin Strong, επικεφαλής της Bankers Trust Company του J.P. Morgan·</p>
<p>Paul M. Warburg, εταίρος της Kuhn, Loeb & Company, εκπρόσωπος της τραπεζικής δυναστείας των Rothschild στην Αγγλία και τη Γαλλία, και αδελφός του Max Warburg που ήταν επικεφαλής του τραπεζικού κονσόρτιουμ Warburg στη Γερμανία και την Ολλανδία.</p>
<h3 class="section-header">Συγκέντρωση Πλούτου</h3>
<p>Ο κεντρικός έλεγχος των χρηματοπιστωτικών πόρων ήταν πολύ προχωρημένος μέχρι το 1910. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπήρχαν δύο εστίες αυτού του ελέγχου: ο όμιλος Morgan και ο όμιλος Rockefeller. Στην Ευρώπη, η ίδια διαδικασία είχε προχωρήσει ακόμα περισσότερο και είχε συγκεντρωθεί στον όμιλο Rothschild και τον όμιλο Warburg. Ένα άρθρο στους New York Times στις 3 Μαΐου 1931 ανέφερε: «Το ένα έκτο του συνολικού πλούτου του κόσμου εκπροσωπούνταν από μέλη του Jekyll Island Club.»</p>
<p>Το 1913, μια υποεπιτροπή της Επιτροπής Νομίσματος και Τραπεζικής της Βουλής, υπό την προεδρία του Arsene Pujo, ολοκλήρωσε την έρευνά της για τη συγκέντρωση της χρηματοπιστωτικής εξουσίας. Η τελική έκθεση ήταν καταστροφική: «Η επιτροπή μας ικανοποιεί από τις αποδείξεις που υποβλήθηκαν ότι υπάρχει μια εδραιωμένη και καλά καθορισμένη ταυτότητα και κοινότητα συμφερόντων μεταξύ λίγων ηγετών της χρηματοδότησης που έχει οδηγήσει σε μεγάλη και ταχέως αναπτυσσόμενη συγκέντρωση του ελέγχου του χρήματος και της πίστωσης στα χέρια αυτών των λίγων ανθρώπων.»</p>
<h3 class="section-header">Προορισμός: Νησί Jekyll</h3>
<p>Καθώς το τρένο πλησίαζε τον προορισμό του, το Raleigh της Βόρειας Καρολίνας, το επόμενο απόγευμα, επιβράδυνε και σταμάτησε στο αμαξοστάσιο έξω από το τερματικό σταθμό. Γρήγορα, το πλήρωμα άλλαξε τον διακόπτη, και η μηχανή ώθησε το τελευταίο βαγόνι σε μια παρακαμπτήριο όπου αποσυνδέθηκε και αφέθηκε πίσω.</p>
<p>Η ελίτ ομάδα των χρηματοδοτών ήταν σε ένα ταξίδι οκτακοσίων μιλίων που οδηγούσε στην Ατλάντα, έπειτα στη Σαβάννα και, τέλος, στη μικρή πόλη Brunswick της Τζόρτζια. Ένα νησί ακριβώς έξω από τις ακτές του Brunswick είχε πρόσφατα αγοραστεί από τον J.P. Morgan και αρκετούς από τους επιχειρηματικούς συνεργάτες του. Ονομαζόταν Νησί Jekyll.</p>
<p>Ακόμα και μετά την άφιξη στην απομακρυσμένη νησιωτική έπαυλη, η μυστικότητα συνεχίστηκε. Για εννέα ημέρες, ο κανόνας των μόνο-μικρών-ονομάτων παρέμεινε σε ισχύ. Οι μόνιμοι φύλακες και υπηρέτες είχαν πάρει διακοπές, και ένα νέο, προσεκτικά επιλεγμένο προσωπικό είχε φερθεί για την περίσταση.</p>
<p>Ο σκοπός αυτής της εκδρομής δεν ήταν για κυνήγι παπιών. Απλούστατα, ήταν να επιτευχθεί συμφωνία για τη δομή και τη λειτουργία ενός τραπεζικού καρτέλ. Ο στόχος, όπως ισχύει με όλα τα καρτέλ, ήταν να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη ελαχιστοποιώντας τον ανταγωνισμό μεταξύ των μελών, να δυσκολευτεί η είσοδος νέων ανταγωνιστών, και να χρησιμοποιηθεί η αστυνομική εξουσία της κυβέρνησης για να εφαρμόσει τη συμφωνία. Με πιο συγκεκριμένους όρους, ήταν να δημιουργήσουν ένα σχέδιο για το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας.</p>
<h3 class="section-header">Η Ιστορία Επιβεβαιώνεται</h3>
<p>Για πολλά χρόνια μετά το γεγονός, εκπαιδευτικοί, σχολιαστές και ιστορικοί αρνήθηκαν ότι η συνάντηση στο Jekyll Island έλαβε ποτέ χώρα. Ακόμα και τώρα, η αποδεκτή άποψη είναι ότι η συνάντηση ήταν σχετικά ασήμαντη. Λίγο-λίγο, ωστόσο, η ιστορία έχει συναρμολογηθεί με εκπληκτική λεπτομέρεια, και έχει προέλθει άμεσα ή έμμεσα από αυτούς που πράγματι ήταν εκεί.</p>
<p>Η πρώτη διαρροή σχετικά με αυτή τη συνάντηση βγήκε στον Τύπο το 1916. Εμφανίστηκε στο <em>Leslie's Weekly</em> και γράφτηκε από έναν νεαρό χρηματοοικονομικό ρεπόρτερ ονόματι B.C. Forbes, που αργότερα ίδρυσε το Forbes Magazine: «Φανταστείτε μια ομάδα με τους μεγαλύτερους τραπεζίτες του έθνους να κλέβει έξω από τη Νέα Υόρκη με ένα ιδιωτικό σιδηροδρομικό βαγόνι υπό το κάλυμμα της νύχτας, στριφογυρίζοντας μυστικά εκατοντάδες μίλια νότια, γλιστρώντας σε ένα νησί ερημωμένο από όλους εκτός από λίγους υπηρέτες, ζώντας εκεί μια πλήρη εβδομάδα κάτω από τέτοια αυστηρή μυστικότητα ώστε τα ονόματα κανενός δεν αναφέρθηκαν ούτε μία φορά.»</p>
<p>Ο Frank Vanderlip, σε άρθρο του 1935, δήλωσε: «Δεν νιώθω ότι είναι οποιαδήποτε υπερβολή να μιλήσω για τη μυστική μας αποστολή στο Νησί Jekyll ως την περίσταση της πραγματικής σύλληψης αυτού που τελικά έγινε το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας.»</p>
<h3 class="section-header">Η Δομή Ήταν Καθαρό Καρτέλ</h3>
<p>Η σύνθεση της συνάντησης στο Jekyll Island ήταν ένα κλασικό παράδειγμα δομής καρτέλ. Ένα καρτέλ είναι μια ομάδα ανεξάρτητων επιχειρήσεων που ενώνονται για να συντονίσουν την παραγωγή, την τιμολόγηση ή το μάρκετινγκ των μελών τους. Ο σκοπός ενός καρτέλ είναι να μειώσει τον ανταγωνισμό και έτσι να αυξήσει την κερδοφορία.</p>
<p>Το 1910, ο αριθμός των τραπεζών στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξανόταν με εκπληκτικό ρυθμό — υπερδιπλασιάστηκε σε περισσότερες από είκοσι χιλιάδες μέσα στα τελευταία δέκα χρόνια. Επιπλέον, οι περισσότερες εμφανίζονταν στον Νότο και τη Δύση, προκαλώντας τις τράπεζες της Νέας Υόρκης να υποφέρουν από σταθερή μείωση του μεριδίου αγοράς.</p>
<h3 class="section-header">Το Καρτέλ Παίρνει Όνομα</h3>
<p>Όλοι γνώριζαν ότι η λύση σε όλα αυτά τα προβλήματα ήταν ένας μηχανισμός καρτέλ. Το πιο σημαντικό καθήκον μπροστά τους ήταν να πείσουν το Κογκρέσο ότι το σχέδιο ήταν ένα μέτρο για την προστασία του κοινού.</p>
<p>Το έργο ήταν λεπτό. Ο αμερικανικός λαός δεν συμπαθούσε την ιδέα ενός καρτέλ. Η πρώτη απόφαση ήταν να ακολουθηθεί η ευρωπαϊκή πρακτική. Εφεξής, το καρτέλ θα λειτουργούσε ως κεντρική τράπεζα — αλλά ακόμα και αυτό επρόκειτο να είναι απλώς μια γενική έκφραση. Θα επινοούσαν ένα όνομα που θα απέφευγε εντελώς τη λέξη τράπεζα και που θα θύμιζε το ίδιο το ομοσπονδιακό κράτος.</p>
<p>Ο Paul Warburg έγινε η κυρίαρχη και καθοδηγητική διάνοια κατά τη διάρκεια όλων των συζητήσεων. Ο καθηγητής Edwin Seligman του Πανεπιστημίου Columbia έγραψε: «Στα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του, ο νόμος για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι έργο του κυρίου Warburg περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άνδρα στη χώρα.»</p>
<h3 class="section-header">Ο Μύθος Γίνεται Ιστορία</h3>
<p>Η αποδεκτή εκδοχή της ιστορίας είναι ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα δημιουργήθηκε για να σταθεροποιήσει την οικονομία. Ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα εγχειρίδια αναφέρει: «Ξεπήδησε από τον πανικό του 1907, με την επιδημία των τραπεζικών αποτυχιών: η χώρα είχε βαρεθεί μια για πάντα με την αναρχία της ασταθούς ιδιωτικής τραπεζικής.» Ακόμα και ο πιο αφελής σπουδαστής πρέπει να αισθάνεται μια σοβαρή αντίφαση μεταξύ αυτής της άποψης και της πραγματικής απόδοσης του Συστήματος. Από την ίδρυσή του, έχει επιβλέψει τις κρίσεις του 1921 και του 1929, τη Μεγάλη Ύφεση του '29 έως το '39, υφέσεις το '53, '57, '69, '75, '81, ένα «Μαύρο Δευτέρα» στο χρηματιστήριο το '87, και έναν πληθωρισμό 1000% που κατέστρεψε το 90% της αγοραστικής δύναμης του δολαρίου.</p>
<h3 class="section-header">Περίληψη</h3>
<p>Το βασικό σχέδιο για το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας σχεδιάστηκε σε μια μυστική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1910 στην ιδιωτική έπαυλη του J.P. Morgan στο Νησί Jekyll, ανοιχτά των ακτών της Τζόρτζια. Αυτοί που παρευρέθηκαν εκπροσωπούσαν τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Wall Street και, έμμεσα, της Ευρώπης επίσης. Ο λόγος για τη μυστικότητα ήταν απλός. Αυτό που προέκυψε ήταν μια συμφωνία καρτέλ με πέντε στόχους: να σταματήσει ο αυξανόμενος ανταγωνισμός από τις νεότερες τράπεζες· να αποκτηθεί άδεια δημιουργίας χρήματος από το τίποτα· να αποκτηθεί έλεγχος των αποθεματικών όλων των τραπεζών· να αναλάβει ο φορολογούμενος τις αναπόφευκτες ζημίες του καρτέλ· και να πειστεί το Κογκρέσο ότι ο σκοπός ήταν η προστασία του κοινού.</p>
<p class="emphasis-line">Ως τραπεζικό καρτέλ, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα υπήρξε αδιαμφισβήτητη επιτυχία.</p>
</div>
<!-- CHAPTER 2 -->
<div class="chapter" id="ch2">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ<br>ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ</h2>
<p class="emphasis-line">Η αναλογία μιας αθλητικής εκδήλωσης ως μέσο εξήγησης των κανόνων με τους οποίους οι φορολογούμενοι καλούνται να αναλάβουν το κόστος διάσωσης των τραπεζών.</p>
<p>Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκε ότι η ομάδα του Νησιού Jekyll που συνέλαβε το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας δημιούργησε στην πραγματικότητα ένα εθνικό καρτέλ κυριαρχούμενο από τις μεγαλύτερες τράπεζες. Ένας πρωταρχικός στόχος αυτού του καρτέλ ήταν να εμπλέξει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση ως πράκτορα για τη μετατόπιση των αναπόφευκτων απωλειών από τους ιδιοκτήτες αυτών των τραπεζών στους φορολογούμενους.</p>
<p>Η λειτουργία του νομισματικού μας συστήματος μέσω της Ομοσπονδιακής Τράπεζας έχει πολλά κοινά με το επαγγελματικό αμερικανικό ποδόσφαιρο. Πρώτον, υπάρχουν ορισμένες κινήσεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Δεύτερον, υπάρχουν σαφείς κανόνες που ακολουθούν οι παίκτες. Τρίτον, υπάρχει ένας σαφής στόχος. Και τέταρτον, εάν οι θεατές δεν κατανοούν τους κανόνες, δεν θα κατανοήσουν ποτέ τι συμβαίνει.</p>
<p>Το παιχνίδι λέγεται Διάσωση. Ο στόχος αυτού του παιχνιδιού είναι να μετατοπιστούν οι αναπόφευκτες ζημίες από τους ιδιοκτήτες των μεγαλύτερων τραπεζών στους φορολογούμενους.</p>
<h3 class="section-header">Κανόνες του Παιχνιδιού</h3>
<p>Το παιχνίδι αρχίζει όταν το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας επιτρέπει στις εμπορικές τράπεζες να δημιουργούν χρήμα επιταγών από το τίποτα. Οι τράπεζες αποκομίζουν κέρδος από αυτό το εύκολο χρήμα, όχι ξοδεύοντάς το, αλλά δανείζοντάς το σε άλλους και εισπράττοντας τόκο.</p>
<p>Όταν ένας δανειολήπτης δεν μπορεί να αποπληρώσει και δεν υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία που να αποζημιώσουν, η τράπεζα πρέπει να διαγράψει αυτό το δάνειο ως ζημία. Ωστόσο, εφόσον τα περισσότερα χρήματα δημιουργήθηκαν αρχικά από το τίποτα, δεν υπάρχει πραγματικά κάτι απτό που να χάνεται. Είναι κυρίως μια λογιστική εγγραφή.</p>
<p>Η τελική λύση για λογαριασμό του τραπεζικού καρτέλ είναι να εγγυηθεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση την πληρωμή του δανείου σε περίπτωση μελλοντικής αθέτησης. Αυτό επιτυγχάνεται πείθοντας το Κογκρέσο ότι το αντίθετο θα οδηγούσε σε μεγάλη ζημιά στην οικονομία και δυστυχία για τον λαό.</p>
<h3 class="section-header">Περίληψη</h3>
<p>Αν και τα εθνικά νομισματικά γεγονότα μπορεί να φαίνονται μυστηριώδη και χαοτικά, διέπονται από καλά εδραιωμένους κανόνες. Το κεντρικό γεγονός είναι ότι όλο το χρήμα στο τραπεζικό σύστημα έχει δημιουργηθεί από το τίποτα μέσω της διαδικασίας της χορήγησης δανείων. Το τελικό κόστος της διάσωσης μεταβιβάζεται στο κοινό με τη μορφή ενός κρυφού φόρου που ονομάζεται <strong>πληθωρισμός</strong>.</p>
</div>
<!-- CHAPTER 3 -->
<div class="chapter" id="ch3">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ<br>ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ</h2>
<p class="emphasis-line">Το παιχνίδι Διάσωση εφαρμοσμένο στην πραγματική ζωή: Penn Central, Lockheed, Νέα Υόρκη, Chrysler, Continental Illinois· και, από το 2008, κυριολεκτικά σε όλες τις μεγάλες τράπεζες.</p>
<h3 class="section-header">Penn Central</h3>
<p>Η Penn Central ήταν η μεγαλύτερη σιδηροδρομική εταιρεία της χώρας με 96.000 εργαζόμενους. Το 1970, έγινε η μεγαλύτερη χρεοκοπία της χώρας. Ήταν χρεωμένη σε σχεδόν κάθε τράπεζα που ήταν διατεθειμένη να δανείσει χρήματα, συμπεριλαμβανομένων των Chase Manhattan, Morgan Guaranty, Manufacturers Hanover, First National City, Chemical Bank και Continental Illinois.</p>
<p>Αξιωματούχοι εκείνων των τραπεζών είχαν διοριστεί στο διοικητικό συμβούλιο της Penn Central. Πριν τα πράγματα γίνουν δημόσια, οι τράπεζες πούλησαν τεράστιες ποσότητες μετοχών, ενώ ο διευθύνων σύμβουλος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι έδρασαν βάσει εσωτερικών πληροφοριών.</p>
<p>Το Κογκρέσο ψήφισε τον Emergency Rail Services Act του 1970 εξουσιοδοτώντας 125 εκατομμύρια δολάρια σε ομοσπονδιακές εγγυήσεις δανείων. Η σιδηροδρομική εταιρεία αποτύχε ούτως ή άλλως, αλλά οι τράπεζες καλύφθηκαν. Η Penn Central εθνικοποιήθηκε σε AMTRAK και συνεχίζει να λειτουργεί με ζημία.</p>
<h3 class="section-header">Lockheed, Νέα Υόρκη, Chrysler</h3>
<p>Το 1970, η Lockheed Corporation, ο μεγαλύτερος αμυντικός ανάδοχος του έθνους, αντιμετώπιζε χρεοκοπία. Ένα σχέδιο διάσωσης εγγυάτο πρόσθετα 250 εκατομμύρια δολάρια — ένα ποσό που θα έβαζε τη Lockheed 60% βαθύτερα στο χρέος. Η κυβέρνηση τώρα είχε ισχυρό κίνητρο να εξασφαλίσει ότι η Lockheed θα λάμβανε όσο το δυνατόν περισσότερες αμυντικές συμβάσεις.</p>
<p>Το 1975, η Νέα Υόρκη είχε φτάσει στο τέλος του πιστωτικού της σχοινιού. Είχε γίνει ένα μίνι κράτος πρόνοιας — ενώ η μέση μεγάλη πόλη απασχολούσε τριάντα έναν ανθρώπους ανά χίλιους κατοίκους, η Νέα Υόρκη είχε σαράντα εννέα. Το Κογκρέσο εξουσιοδότησε 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε άμεσα δάνεια στην πόλη.</p>
<p>Το 1978, το Κογκρέσο εγγυήθηκε έως 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια σε νέα δάνεια στην Chrysler. Η τράπεζες δεν μπορούσαν καν να κατηγορηθούν — ο κίνδυνος πλέον αναλαμβανόταν εξ ολοκλήρου από τον φορολογούμενο.</p>
<h3 class="section-header">Continental Illinois</h3>
<p>Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Continental Illinois του Σικάγου ήταν η έβδομη μεγαλύτερη τράπεζα του έθνους με ενεργητικό 42 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 1984, το FDIC ανέλαβε 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε κακά δάνεια. Στην πραγματικότητα, η Continental ήταν εθνικοποιημένη, αλλά κανείς δεν το αποκάλεσε έτσι. Ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Paul Volcker είπε: «Η επιχείρηση είναι η πιο βασική λειτουργία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Αυτός ήταν ο λόγος ίδρυσής της.»</p>
<h3 class="section-header">Η Κρίση Υποβαθμισμένων Στεγαστικών (2008)</h3>
<p>Μέχρι το 2008, δεκαετίες χαμηλών επιτοκίων είχαν δελεάσει ιδιοκτήτες κατοικιών, κερδοσκόπους και δανειοδοτικά ιδρύματα στην αγορά ακινήτων. Γνωρίζοντας ότι θα διασώζονταν από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα αν έμπαιναν σε μπελάδες, οι μεγάλες τράπεζες χορηγούσαν δάνεια σε σχεδόν οποιονδήποτε ήθελε να υπογράψει.</p>
<p>Τον Σεπτέμβριο του 2008, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανέλαβε τις Fannie Mae και Freddie Mac και άντλησε περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Τον ίδιο μήνα, δάνεισε 85 δισεκατομμύρια δολάρια στην AIG Insurance Co. Τον Οκτώβριο, το Κογκρέσο ψήφισε ένα πακέτο διάσωσης 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μια ανεξάρτητη εταιρεία ερευνών, Credit Sights, συμπέρανε ότι το πραγματικό ποσό ήταν 5 τρισεκατομμύρια δολάρια.</p>
<h3 class="section-header">Δεύτερος Λόγος για Κατάργηση</h3>
<p class="emphasis-line">Μακριά από το να είναι προστάτης του κοινού, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι ένα καρτέλ που δρα ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.</p>
</div>
<!-- CHAPTER 4 -->
<div class="chapter" id="ch4">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ<br>ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ — ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ</h2>
<p class="emphasis-line">Η ιστορία της αυξανόμενης κυβερνητικής παρέμβασης στον κλάδο κατοικίας· η κρίση στον κλάδο αποταμίευσης και στεγαστικών δανείων· η διάσωση εις βάρος του φορολογούμενου.</p>
<p>Όπως είδαμε στα προηγούμενα κεφάλαια, η ζημιά που προκαλείται από το τραπεζικό καρτέλ είναι δυνατή επειδή τα χρήματα μπορούν να δημιουργηθούν από το τίποτα. Ας στραφούμε τώρα από τον μυστηριώδη κόσμο της κεντρικής τραπεζικής στον εύθυμο κόσμο των ιδρυμάτων αποταμίευσης και στεγαστικών δανείων (S&L). Τα πράγματα είναι πιο απλά εδώ: τεράστια ποσά χρημάτων εξαφανίζονται στη μαύρη τρύπα της κυβερνητικής κακοδιαχείρισης.</p>
<h3 class="section-header">Ο Σοσιαλισμός Ριζώνει</h3>
<p>Όλα ξεκίνησαν με μια ιδέα που ρίζωσε στην Αμερική ως αποτέλεσμα της Μεγάλης Ύφεσης. Οι Αμερικανοί πολιτικοί εντυπωσιάστηκαν από τον τρόπο που οι ριζοσπαστικοί Μαρξιστές μπορούσαν να προσελκύσουν λαϊκή υποστήριξη κατηγορώντας το καπιταλιστικό σύστημα. Ενώ τα ακραία και βίαια στοιχεία του Κομμουνισμού απορρίφθηκαν γενικά, οι πιο μετριοπαθείς θεωρίες του σοσιαλισμού έγιναν δημοφιλείς στην εκπαιδευμένη ελίτ.</p>
<p>Όταν περισσότερα από 1900 S&L κατέρρευσαν στη Μεγάλη Ύφεση, ο Hoover — και ένα πρόθυμο Κογκρέσο — δημιούργησε το Federal Home Loan Bank Board για να προστατεύσει τους καταθέτες στο μέλλον. Ακολούθησε ο FDR με την ίδρυση του FDIC και του FSLIC.</p>
<h3 class="section-header">Ένα Σπίτι για Όλους</h3>
<p>Την ίδια περίπου εποχή, τα δάνεια σε ιδιωτικές κατοικίες επιδοτήθηκαν μέσω της Federal Housing Authority (FHA) για να διευκολυνθεί η πρόσβαση στην ιδιοκτησία κατοικίας. Αυτό θεωρήθηκε πολιτικά ελκυστικό — ενώ οι Μαρξιστές υπόσχονταν «κοτόπουλο σε κάθε κατσαρόλα», οι New Dealers κέρδιζαν εκλογές υπόσχοντας «σπίτι σε κάθε οικόπεδο».</p>
<p>Ωστόσο, η εύκολη πίστωση που προκλήθηκε από το FHA άρχισε να ωθεί τις τιμές των κατοικιών ανοδικά, ακυρώνοντας γρήγορα κάθε πραγματικό πλεονέκτημα της επιδότησης.</p>
<h3 class="section-header">Η Εγκατάλειψη της Ελεύθερης Αγοράς</h3>
<p>Αυτά τα μέτρα απέσυραν ουσιαστικά τα δάνεια ακινήτων από την ελεύθερη αγορά και τα έφεραν στον πολιτικό χώρο, όπου έχουν παραμείνει από τότε. Η πραγματικότητα της κυβερνητικής διατάραξης της ελεύθερης αγοράς δεν μπορεί να υπογραμμιστεί αρκετά — βρίσκεται στην καρδιά της τρέχουσας και μελλοντικής κρίσης.</p>
<p>Μέχρι το 1984 άρχισε η κατάρρευση. Το FSLIC έκλεισε ένα ίδρυμα εκείνη τη χρονιά και διευθέτησε τη συγχώνευση άλλων είκοσι έξι αφερέγγυων. Μεταξύ 1980 και 1986, συνολικά 664 ασφαλισμένα S&L απέτυχαν.</p>
<h3 class="section-header">Ένα Καρτέλ μέσα σε ένα Καρτέλ</h3>
<p>Ο κλάδος αποταμίευσης και στεγαστικών δανείων είναι στην πραγματικότητα ένα καρτέλ μέσα σε ένα καρτέλ. Δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς να στέκεται το Κογκρέσο δίπλα του για να ρίχνει απεριόριστα ποσά χρήματος σε αυτό. Και το Κογκρέσο δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό χωρίς το τραπεζικό καρτέλ, το Σύστημα Ομοσπονδιακής Τράπεζας, να λειτουργεί ως «δανειστής ύστατης καταφυγής» δημιουργώντας χρήμα από το τίποτα.</p>
<p class="emphasis-line">Το τελικό κόστος εκτιμάται σε πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια.</p>
</div>
<!-- CHAPTER 5 -->
<div class="chapter" id="ch5">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ<br>ΚΟΝΤΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ</h2>
<p class="emphasis-line">Η συνάντηση του 1944 στο Bretton Woods κατά την οποία ιδρύθηκαν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα· η κρυφή ατζέντα του παγκόσμιου σοσιαλισμού.</p>
<p>Ενώ αυτό συνέβαινε στο γήπεδο της πόλης μας, το ίδιο παιχνίδι παιζόταν στη διεθνή αρένα. Υπάρχουν δύο κύριες διαφορές. Η μία είναι ότι το ποσό χρημάτων που διακυβεύεται στο διεθνές παιχνίδι είναι πολύ μεγαλύτερο. Η άλλη είναι ότι, αντί να ισχυρίζονται ότι είναι Προστάτες του Κοινού, οι παίκτες έχουν γράψει στην πλάτη τους: <em>Σωτήρες του Κόσμου</em>.</p>
<h3 class="section-header">Bretton Woods: Επίθεση στον Χρυσό</h3>
<p>Το παιχνίδι ξεκίνησε σε μια διεθνή συνάντηση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1944 στο Bretton Woods της Νέας Χαμσάιρ. Δύο διεθνείς φορείς δημιουργήθηκαν εκεί: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Παγκόσμια Τράπεζα. Οι δηλωμένοι σκοποί τους ήταν αξιέπαινοι. Αλλά η μέθοδος επίτευξης αυτών των στόχων ήταν λιγότερο αξιέπαινη: να τερματιστεί η χρήση του χρυσού ως βάση της διεθνούς νομισματικής ανταλλαγής και να αντικατασταθεί με ένα πολιτικά χειραγωγούμενο χάρτινο πρότυπο.</p>
<h3 class="section-header">Η Φαβιανή Εταιρεία</h3>
<p>Οι Φαβιανοί ήταν αρχικά μια ελίτ ομάδα διανοουμένων που σχημάτισαν μια ημιμυστική κοινωνία με σκοπό να φέρουν τον σοσιαλισμό στον κόσμο μέσω προπαγάνδας και νομοθεσίας — αντί της βίαιης επανάστασης των Κομμουνιστών. Για να τονίσουν τη σημασία της σταδιακής προσέγγισης, υιοθέτησαν τη χελώνα ως σύμβολο του κινήματός τους.</p>
<p>Ένα βιτρό στο Beatrice Webb House στο Surrey της Αγγλίας αποκαλύπτει πολλά. Απεικονίζει τους Shaw και Webb να χτυπούν τη Γη με σφυριά για να «Αναδιαπλάσουν την πιο κοντά στην καρδιακή επιθυμία». Στην ορισμένη θέση της κοινωνίας εμφανίζεται ένας <strong>λύκος ντυμένος με δέρμα προβάτου</strong>!</p>
<h3 class="section-header">Κομμουνιστικοί Κατάσκοποι</h3>
<p>Ο Harry Dexter White ήταν η κυρίαρχη δύναμη στη διάσκεψη και έγινε ο πρώτος Εκτελεστικός Διευθυντής για τις Ηνωμένες Πολιτείες στο ΔΝΤ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο White ήταν ταυτόχρονα μέλος ενός κομμουνιστικού δικτύου κατασκοπείας — και ο Λευκός Οίκος πληροφορήθηκε αυτό όταν ο πρόεδρος Truman τον διόρισε στη θέση του.</p>
<p>Έτσι, εντελώς κρυμμένο από το κοινό, ήταν ένα δράμα στο οποίο οι κύριοι αρχιτέκτονες των συμφωνιών Bretton Woods ήταν ένας Φαβιανός Σοσιαλιστής (Keynes) και ένας Κομμουνιστής (White) — που εργάζονταν μαζί για τον κοινό τους στόχο: τον παγκόσμιο σοσιαλισμό.</p>
<h3 class="section-header">Η Κρυφή Ατζέντα: Παγκόσμιος Σοσιαλισμός</h3>
<p>Αν και οι πολιτικές δηλώσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας ασχολούνται με οικονομικά ζητήματα, μια στενή παρακολούθηση των δραστηριοτήτων της αποκαλύπτει μια εμμονή με κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Η Τράπεζα θεωρήθηκε από τους ιδρυτές της ως εργαλείο για κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Η αλλαγή που σχεδιάστηκε για να επιφέρει ήταν η οικοδόμηση του παγκόσμιου σοσιαλισμού.</p>
<p>Ένα παράδειγμα: μία από τις αλλαγές πολιτικής που απαιτείται συχνά από την Παγκόσμια Τράπεζα ως προϋπόθεση για τη χορήγηση δανείου είναι ότι η χώρα-αποδέκτης πρέπει να ελέγχει τους μισθούς. Η παραδοχή είναι ότι η κυβέρνηση έχει τη δύναμη — και θα πρέπει νόμιμα να έχει τη δύναμη — να ορίζει τους μισθούς!</p>
<h3 class="section-header">Χρηματοδότηση Διαφθοράς</h3>
<p>Πουθενά αυτό το μοτίβο δεν είναι πιο κραυγαλέο από ό,τι στην Αφρική. Ο Julius Nyerere, ο δικτάτορας της Τανζανίας, είναι γνωστός για το πρόγραμμά του στο οποίο ο στρατός έχει διώξει τους αγρότες από τη γη τους και τους έχει φορτώσει σαν βοοειδή σε φορτηγά για εγκατάσταση σε κυβερνητικά χωριά. Εν τω μεταξύ, η Τανζανία έχει λάβει περισσότερη βοήθεια κατά κεφαλήν από την Παγκόσμια Τράπεζα από οποιοδήποτε άλλο έθνος.</p>
<h3 class="section-header">Περίληψη</h3>
<p>Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα δημιουργήθηκαν σε μια συνάντηση παγκόσμιων χρηματοδοτών και πολιτικών το 1944. Οι δηλωμένοι στόχοι τους ήταν να διευκολύνουν το διεθνές εμπόριο και να σταθεροποιήσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Οι αδήλωτοι στόχοι ήταν αρκετά διαφορετικοί: η εξάλειψη του χρυσού ως βάση της νομισματικής αποτίμησης και η εγκαθίδρυση του παγκόσμιου σοσιαλισμού.</p>
<p class="emphasis-line">Μετά από δεκαετίες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια, δεν έχει πραγματοποιηθεί καμία ανάπτυξη στις αναπτυσσόμενες χώρες. Τα περισσότερα έθνη είναι χειρότερα από ό,τι πριν.</p>
</div>
<!-- CHAPTER 6 -->
<div class="chapter" id="ch6">
<h2 class="chapter-title">ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ<br>ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΗ ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ</h2>
<p class="emphasis-line">Το παιχνίδι Διάσωση αποκαλύφθηκε ως η τελική κίνηση — η συγχώνευση όλων των εθνών σε παγκόσμια κυβέρνηση.</p>
<p>Ας επιστρέψουμε τώρα στο παιχνίδι που ονομάζεται διάσωση, όπως παίζεται στη διεθνή αρένα. Οι εμπορικές τράπεζες στις βιομηχανοποιημένες χώρες, υποστηριζόμενες από τις αντίστοιχες κεντρικές τράπεζες, δημιουργούν χρήμα από το τίποτα και το δανείζουν στις κυβερνήσεις αναπτυσσόμενων εθνών. Γνωρίζουν ότι αυτά είναι επικίνδυνα δάνεια, οπότε χρεώνουν υψηλό επιτόκιο.</p>
<p>Όταν τα αναπτυσσόμενα έθνη δεν μπορούν να πληρώσουν τον τόκο στα δάνειά τους, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα εισέρχονται στο παιχνίδι. Χρησιμοποιώντας πρόσθετα χρήματα που δημιουργήθηκαν από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών-μελών, προχωρούν σε νέα «αναπτυξιακά» δάνεια στις κυβερνήσεις, οι οποίες τώρα έχουν αρκετά για να πληρώσουν τον τόκο στα αρχικά δάνεια.</p>
<h3 class="section-header">Η Τελική Κίνηση</h3>
<p>Τα αναπτυσσόμενα έθνη δεν ανυψώνονται. Αυτό που τους συμβαίνει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες τους γίνονται εθισμένοι στη ροή μετρητών του ΔΝΤ και δεν θα μπορέσουν ποτέ να σπάσουν τη συνήθεια. Αυτές οι χώρες κατακτώνται με χρήμα αντί με όπλα. Σύντομα δεν θα είναι πλέον πραγματικά ανεξάρτητα έθνη. Γίνονται απλώς συστατικά στοιχεία του συστήματος παγκόσμιου σοσιαλισμού που σχεδίασαν ο Harry Dexter White και ο John Maynard Keynes.</p>
<h3 class="section-header">Στρατηγική του CFR</h3>
<p>Ο εγκέφαλος για την εφαρμογή του Φαβιανού σχεδίου στην Αμερική είναι το Council on Foreign Relations (CFR). Σχεδόν όλη η ηγεσία της Αμερικής προέρχεται από αυτή τη μικρή ομάδα — πρόεδροι και σύμβουλοί τους, μέλη Υπουργικού Συμβουλίου, πρεσβευτές, μέλη Διοικητικού Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, διευθυντές μεγάλων τραπεζών.</p>
<p>Ένας από τους ιδρυτές του CFR, ο John Foster Dulles, είπε το 1939: «Κάποια μείωση ή εξισορρόπηση του συστήματος κυριαρχίας πρέπει να πραγματοποιηθεί... Η εγκαθίδρυση κοινού νομίσματος θα στερούσε από την κυβέρνησή μας αποκλειστικό έλεγχο επί ενός εθνικού νομίσματος.»</p>
<p>Ο CFR μέλος Richard Gardner επεξήγησε τη στρατηγική: «Η "οικία της παγκόσμιας τάξης" θα πρέπει να χτιστεί από κάτω προς τα πάνω. Ένας πλευρικός δρόμος γύρω από την εθνική κυριαρχία, διαβρώνοντάς την κομμάτι-κομμάτι, θα επιτύχει πολύ περισσότερα από την παλαιομοδίτικη μετωπική επίθεση.»</p>
<h3 class="section-header">Παναμάς, Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή</h3>
<p>Η πρώτη μεγάλη βαθμολογία στο παιχνίδι έγινε επί διοίκησης Carter όταν ο Παναμάς άρχισε να υστερεί στην πληρωμή των δανείων του. Ένα κονσόρτσιουμ τραπεζών συμπεριλαμβανομένων των Chase Manhattan και Citibank άσκησε πίεση στην Ουάσιγκτον να παραδώσει τη Διώρυγα του Παναμά στην παναμαϊκή κυβέρνηση ώστε να χρησιμοποιήσει τα έσοδα για να πληρώσει τόκο στα δάνειά της.</p>
<p>Μέχρι το 1982, σχεδόν κάθε κυβέρνηση του Τρίτου Κόσμου υστερούσε στις πληρωμές. Σε κάθε περίπτωση — Μεξικό, Βραζιλία, Αργεντινή — το ίδιο παιχνίδι επαναλαμβανόταν: νέα δάνεια, εγγυήσεις, ανακαταγραφή παλιών δανείων, και τελικά ο φορολογούμενος αναλαμβάνει το κόστος.</p>
<h3 class="section-header">Η Θεωρία της Συνωμοσίας</h3>
<p>Μια στιγμή σκέψης σε αυτά τα γεγονότα μας οδηγεί σε ένα σταυροδρόμι συνείδησης. Πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ δύο μονοπατιών. Είτε συμπεραίνουμε ότι οι Αμερικανοί έχουν χάσει τον έλεγχο της κυβέρνησής τους, είτε απορρίπτουμε αυτές τις πληροφορίες ως απλή διαστρέβλωση της ιστορίας.</p>
<p>Τα βιομηχανοποιημένα έθνη του κόσμου αιμορραγούν σε μια παγκόσμια μεταφορά πλούτου τους στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες. Επιπλέον, δεν το κάνουν σε αυτά οι εχθροί τους. Το κάνουν οι ίδιοι οι ηγέτες τους. Η διαδικασία είναι καλά συντονισμένη πέρα από εθνικές γραμμές και εναρμονίζεται τέλεια με τις ενέργειες άλλων ηγετών που κάνουν το ίδιο πράγμα.</p>
<p>Αυτοί οι άνδρες και γυναίκες ακολουθούν μια υψηλότερη αφοσίωση από αυτή στις αντίστοιχες χώρες τους. Στις καρδιές τους μπορεί ειλικρινά να πιστεύουν ότι, μακροπρόθεσμα, ο κόσμος θα είναι καλύτερα γι' αυτό. Αλλά, για το παρόν, οι στόχοι τους δεν συμμερίζονται αυτοί που τους έχουν εκλέξει — γι' αυτό πρέπει να κρύβουν το σχέδιό τους από το κοινό.</p>
<h3 class="section-header">Περίληψη</h3>
<p>Η διεθνής εκδοχή του παιχνιδιού Διάσωση είναι παρόμοια με την εγχώρια: ο συνολικός στόχος είναι να αναλάβουν οι φορολογούμενοι τα αθετηθέντα δάνεια ώστε να συνεχίζονται οι πληρωμές τόκων στις τράπεζες. Αλλά υπάρχει μια άλλη διάσταση: η συνειδητή και σκόπιμη εξέλιξη του ΔΝΤ/Παγκόσμιας Τράπεζας σε παγκόσμια κεντρική τράπεζα με τη δύναμη να εκδίδει παγκόσμιο fiat νόμισμα.</p>
<p>Οικονομικά ισχυρά έθνη δεν είναι υποψήφια για να παραδώσουν την κυριαρχία τους σε παγκόσμια κυβέρνηση. Επομένως, μέσω δανείων που δεν θα αποπληρωθούν ποτέ, το ΔΝΤ/Παγκόσμια Τράπεζα κατευθύνει τη μαζική μεταφορά πλούτου από τα βιομηχανοποιημένα έθνη στα λιγότερο ανεπτυγμένα. Αυτή η διαδικασία τελικά εξαντλεί τις οικονομίες τους στο σημείο που θα χρειαστούν και αυτά βοήθεια. Μη πλέον ικανά για ανεξάρτητη δράση, θα αποδεχτούν την απώλεια κυριαρχίας σε αντάλλαγμα για διεθνή βοήθεια.</p>
<p class="emphasis-line">Το ΔΝΤ/Παγκόσμια Τράπεζα κυριολεκτικά αγοράζει αυτές τις χώρες χρησιμοποιώντας τα δικά μας χρήματα για να το κάνει.</p>
</div>
</div>
<script>
function toggleTheme() {
document.body.classList.toggle('dark');
const btn = document.querySelector('.theme-toggle');
const isDark = document.body.classList.contains('dark');
btn.innerHTML = isDark ? '☼' : '☾';
localStorage.setItem('theme', isDark ? 'dark' : 'light');
}
// Load saved preference or respect system preference
(function() {
const saved = localStorage.getItem('theme');
const prefersDark = window.matchMedia('(prefers-color-scheme: dark)').matches;
if (saved === 'dark' || (!saved && prefersDark)) {
document.body.classList.add('dark');
document.querySelector('.theme-toggle').innerHTML = '☼';
}
})();
</script>
</body>
</html>